Tons Blog

Maandag ging ik om vier uur de deur uit om boodschappen te doen bij de Lupo. Het was mijn eerste dag in Noja, de koelkast was leeg en het appartement moest schoon. Ik wilde eerst wat huishoudelijke dingen kopen bij de Euro Asia aan de rand van het dorp. De Euro Asia is een plasticwinkel die een beetje lijkt op de Action en die je hier werkelijk overal ziet. De keten doet aan Spaanse openingstijden, dus zo tussen half twee en vier zijn ze gesloten.
Toen ik aankwam was de poort dicht. Om naar de Lupo te gaan moest ik omdraaien, terug het dorp in, maar dat gaat niet op de weg het dorp uit. Dan moet je doorrijden tot de volgende rotonde, een voor die plek nogal grote, met een metalen kunstwerk in het midden, en die is twee kilometer verderop.

Omdat ik een hekel heb aan dingen twee keer doen nam ik het irrationele besluit om door te rijden naar Laredo, de stad in de buurt. Daar is een Lidl en de Lidl is mijn favoriete winkel. De Lidl is voor mij een veilige haven in onzekere tijden en op onzekere plaatsen. Als er Lidls zouden zijn in India of Bukina Faso zou ik daar kunnen leven. Ik kende de Lidl in Laredo van mijn vorige bezoek, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik me heel geroutineerd door het lokale dagelijkse leven aan het verplaatsen was. Ik had zelfs de navigatie niet aangezet.

Helemaal zelf met mijn eigen auto op de A-8 van Spanje om boodschappen te doen.

Naast de Lidl ligt, iets verderop, ook een Euro Asia. Die was open. De radio stond daar aan, best hard, en behoorlijk ver naast de zender. Bij mij echoot zo’n storing een paar keer op en neer in mijn hoofd maar het personeel had er duidelijk geen last van. Een medewerker was zelfs aan het meezingen. Hoe kan dat? Houden ze dat echt de hele dag vol? Of kunnen ze het zelf niet regelen en was dit misschien een straf van het hoofdkantoor? Ik wilde na twee minuten al heel graag weer weg.

Onverrichterzake dus maar naar de Lidl. Ze hebben er heel veel vis en heel goedkoop vlees. Er ligt nu twee kilo sardienen bij mij in de diepvries, vissen met een kop en een staart waar ik nog een plan omheen moet gaan maken. En ik heb chorizo. Sorry wereld. Verder kon ik het etiket van een tray appelcider vertalen, waar ik zo trots op was dat ik er een heb gekocht: el ladrón de manzanas. De appeldief.

Volgeladen reed ik terug naar het dorp, het was inmiddels donker. Mijn boodschappen waren nu binnen (althans in de achterbak), maar mijn huishoudelijke dingen nog steeds niet. Eerst een Euro Asia met een gesloten poort, toen een Euro Asia met een martelradio. Ik kwam langs nóg een Euro Asia. Dit keer moest het wel lukken.

Deze Euro Asia was een oase van rust. Opgeruimd, achtergrondmuziekje, én zo’n beetje het eerste wat ik zag was precies wat ik nog meer zocht: zuignap-ophanghaakjes. Ik kocht er vier. Maar geen emmers en die had ik echt nodig om schoon te kunnen maken. Voor de emmers kon ik uiteindelijk terecht bij de ijzerwinkel vlak bij mijn appartement. Er was nauwelijks plek om je te bewegen, overal stonden, ja wat eigenlijk, spúllen. En er stond ook iemand achter de toonbank. Het was een winkel uit een film, of een andere tijd. Twee mensen bestierden het en deden dat vast al tientallen jaren. Was het een echtpaar? Dat moest haast wel. Tijdens mijn studie leerde ik over de gestaltpsychologie, waarbij ervanuit wordt gegaan dat mensen hun afzonderlijke waarnemingen ordenen door ze zoveel mogelijk met elkaar te verbinden. Twee strepen die in elkaars verlengde liggen worden één streep, er ontbreekt alleen een stukje. Dus twee mensen in dezelfde (in dit geval ook nog eens uitzonderlijk kleine) ruimte die horen zoveel mogelijk bij elkaar.
Het was de man die achter de toonbank stond. De vrouw zocht voor mij de emmer. De kleine emmers waren makkelijk, die stonden vooraan, maar ik had ook een grotere nodig. Dat kostte wat moeite en het viel me op dat het er niet echt geroutineerd uit zag. Zou ze dan toch niet echt bij de winkel horen? Of ben ik de eerste sinds jaren die naar een grotere emmer vraagt?
De twee emmers waren made in Spain. Ook de afwasteil die ik afrekende was made in Spain. Dat maakte de chorizo wel weer goed vond ik. Ik moest vier euro zestig afrekenen.